Калі сойка (Garrulus glandarius) бярэ ў дзюбу толькі адзін жолуд і ўзлятае з ім некуды на дуб або суседнія дрэвы, гэта звычайна значыць, што птушка будзе яго есці. Аднак каб дабрацца да змесціва жалуда, трэба спачатку ўскрыць дзюбай яго абалонку. Ну а потым пачынаецца нашмат лягчэйшая і прымная частка - адламваць смачныя кавалкі і праглынаць іх:
У гэты раз усё так і адбывалася, але чамусьці сойка з'ела толькі палову жолуда, а нез'едзеную вырашыла не выкідваць, а заставіць 'на потым' (?) на галіне дуба, на якой яго ўскрывала і ела. Пасядзела побач, ускочыла вышэй і ...вярнулася. Праверыла застаўленае для надзейнасці дзюбай, - усё ляжыць - і толькі тады адляцела.
Я і раней бачыў падобныя паводзіны ў соек. І калі яны цалкам зразумелыя для зімы - бо даступнасць ежы моцна абмежаваная, а энергіі на правесці актыўна дзень і пасіўна ноч трэба шмат з-за нізкіх тэмператур, то цяпер зразумець падобную беражлівасць цяжка. Пад дубамі дагэтуль ляжаць яшчэ не з'едзеныя і не схаваныя сойкамі сотні жалудоў. Тым не менш такія адносіны да ежы наўрацці неяк перашкаджаюць птушкам нават калі яны і не вяртаюцца па адкладзенае даесці яго.
Дарэчы, каб ускрыць жолуд і з'есці яго палову сойцы спатрэбілася 6 хвілін.
Гродна, 30-09-2026
Аўтар - Дзьмітры Вінчэўскі
- Увайдзіце ці зарэгіструйцеся каб пакідаць каментары.
КАМЕНТАРЫ