У першай палове чэрвеня вялікая каманда арнітолагаў, якія прадстаўлялі розныя глабальныя сістэмы класіфікацыі класа Птушкі, прадставіла доўгачаканы адзіны погляд на таксанамію класа. Хаця, як і раней, па меры паступлення новых і перасэнсавання старых дадзеных у спісе будуць адбывацца (як абяцана) штогадовыя змены, ужо цяпер даступна для выкарыстання версія AviList’а за гэты, 2025-ы, год.

Навукоўцы і актывісты аховы прыроды, якія працуюць над захаваннем вяртлявай чаротаўкі, - ёй пагражае знікненне ў глабальным маштабе, паведамілі пра супрацьлеглыя па кірунку трэнды ў віда, адзначаныя імі ў мінулым, 2025-м годзе.

У самым пачатку лютага адбылося першае назіранне рудога хмызняковага жаўрука з 1931 г. – амаль невядомага віду з рэгіёну Сахель, што на поўдзень ад Сахары ў Афрыцы. Пад час гэтага былі зроблены і першыя фотаздымкі птушкі.

На чарговым паседжанні Беларускай арніта-фауністычнай камісіі (БАФК), якое адбылося на прыканцы 2025 г., усяго былі разгледжаны і зацверджаны рэгістрацыі 19 відаў са спіса БАФК. Сярод іх - 1-я рэгістрацыя для краіны белаваллёвага дразда, 3-я - пярэстаносай крычкі, 5-я сярэдняга паморніка, 6-я караткапальцага паўзунка, 7-я і 8-я кароткадзюбай гуменніцы ды іншыя рэдкія назіранні.

Не ўсё і не заўсёды адбываецца ў жыцці птушак паводле іх чаканняў, але самыя экстрэмальныя выпадкі прыстасавання да нечаканых зменаў могуць здзівіць нават дасведчаных назіральнікаў. Гэтая гісторыя адбылася мінулым летам у Славакіі і яшчэ раз пацвердзіла рэпутацыю белых плісак (Motacilla alba) як адных з самых смелых птушак у выбары месца гнездавання.

Дадзеныя ўлікаў барадатай кугакаўкі ў Фінляндыі паказалі паступовае павелічэнне памеру мясцовай папуляцыі віда ў апошнія гады. Гэта можа сведчыць пра тое, што кугакаўкі здольныя прыстасавацца да кліматычных зменаў і дае надзею на іх будучыню.

Шостая справаздача польскай Картатэкі рэдкіх птушак (Kartoteki Rzadkich Ptaków) падсумоўвае дадзеныя за 2023 год па сустрэчах і распаўсюджанню 40 рэдкіх відаў і 3 падвідаў птушак, назіранні якіх больш не разглядае Фауністычная камісія.

Дакладна ў першы дзень новага, 2026-га году, вельмі цікавае і шырокараспаўсюданае сямейства Вірыёнавыя (Vireonidae), да якога найбліжэйшыя крэўныя з нашых птушак гэта авяльга, афіцыйна павялічылася на 1 від. Дагэтуль там вылучалі 68 відаў невялікіх, надрэўных птушак з параўнальна масіўнымі дзюбамі, якія распаўсюджаны ў абодвух Амерыках і ў Паўднёвай Азіі.

На прыканцы кастрычніка аслабленую драпежную птушку знайшлі недалёка ад мясцовасці Thyez у Французскіх Альпах. Яна аказалася барадачом і дзякуючы кальцу атрымалася даведацца не толькі пра тое, што яму ўжо 37 гадоў, але і ўзгадаць гісторыю рэінтрадукцыі віда ў Еўропе.

Паміж 1995 і 2020 гг. папуляцыя малага лебедзя, якая зімуе ў розных краінах Еўропы, паводле нядаўняй публікацыі, зменшылася ажно на 56,7%: з 29.780 птушак у 1995-м годзе да 12.930 у 2020-м.

Самая старая, вядомая нам дзікая птушка - самка лайсанскага альбатроса па мянушцы Wisdom (Мудрасць), вярнулася на атол Мідуэй у Ціхім акіяне каб размнажацца ў сезоне 2025-26. Яна ўжо заняла сваё звычайнае месца гнездавання і чакае там партнёра.

Як і самцы птушак многіх іншых відаў, залаты і бажан ледзі Амерст выкарыстоўваюць яркія элементы свайго апярэння каб заляцацца да самак. Аднак замест неверагоднага надхвосця паўлінаў ці яркага чуба андскіх скалістых пеўнічкаў, у самцоў бажанаў гэтых відаў ёсць спецыяльныя часткі апярэння на галаве, падобныя на парык і на шырокі каўнер вакол шыі.

Дзякуючы больш, чым 30 гадам маніторынгу гнездавання арла-шуляка, арнітолагі з універсітэту Granada (UGR, Гішпанія), змаглі прадэманстраваць наколькі адсутнасць розных актыўнасцяў чалавека ў каранцін пад час пандэміі каронавіруса паўздзейнічала на паказчыкі размнажэння гэтага рэдкага віду драпежных птушак.

Кожныя пяць гадоў Шведзкі аграрны ўніверсітэт абнаўляе Чырвоную кнігу Швецыі - у яе уключаюць віды, якім пагражае знікненне ў краіне. Абнаўленне афіцыйна адбудзецца толькі вясной будучага году, але ўжо цяпер былі апублікаваныя прапанаваныя змены ў спісы асноўных таксонаў. Сярод птушак найбольшы непакой выклікаюць совы. Белую саву і сіпуху прапануецца прызнаць зніклымі ў Швецыі на гнездаванні.