Тое, што птушкі таксама загараюць і з той самай мэтай, што і мы - атрымаць вітамін D, я ўжо ведаў і нават здымаў гэты працэс раней (прычым нават у тым самым месцы і з тым самым відам). Але кожны раз такія назіранні нечаканыя і настолькі рэдкія бо іх немагчыма запланаваць, што яны дакладна з катэгорыі 'апынуцца ў адпаведным месцы ў адпаведны час'.
Так атрымалася і ў гэты раз. Маладая рудахвостка-чарнушка (Phoenicurus ochruros) саскочыла са сваёй прысады на сцяне былога бровара і на схіле распавіла крылы і хвост так, каб сонца, якое ў гэты дзень свяціла без перашкодаў аблокаў, зрабіла сваю справу. Сонечнае святло ператварае сакрэт хвастцовай залозы (яе добра бачна на першых здымках у аснаванні хваста), які ўтрымлівае эргастэрол (провітамін D) у вітамін D. Птушкі наносяць сакрэт на сваё пер'е і праз нейкі час яго чысцяць і з'ядаюць тое, што атрымалася. Гэты вітамін неабходны для нармальнай будовы костак шкілету і абмена кальцыя ў арганізме.
Толькі ў адрозненне ад людзей, час, які птушкі прысвячаюць загаранню, зусім кароткі - у гэты раз я ўбачыў тры кароткія серыі па некалькi секунд кожная:
І гэта зразумела - калі птушка ў такім бездапаможным стане будзе заўважана драпежнікам, то загар ёй не дапаможа. Але іншым чынам як даць магчымасць сонцу трапіць на рулявыя пёры хваста, не зразумела. Ды і хімічная рэакцыя, якая адбываецца пад уздзеяннем сонца ў вельмі тонкім слоі сакрэта на пер'і хутчэй за ўсё адбываецца нашмат хутчэй, чым падобная ў нашай скуры.
Гродна, 13-08-2026
Аўтар - Дзьмітры Вінчэўскі
- Увайдзіце ці зарэгіструйцеся каб пакідаць каментары.
КАМЕНТАРЫ