Гэта была мара дзядулі – яшчэ хаця б раз у жыцці ўбачыць палёт гэтага папугая, блакітнага ара, яго любімай птушкі, над мястэчкам Curaçá, на засушлівай тэрыторыі Caatinga ў штаце Bahia (Бразілія). Аднак ён пайшоў з жыцця ва ўзросце 94 гадоў так і не здзейсніўшы сваю мару. Аднак яго ўнучка Damily, якой споўнілася 16 год, не толькі змагла ўбачыць гэты від, які лічыўся зніклым у прыродзе з 2000 году, але і зняць яго палёт на мабільны тэлефон!

Блакітны ара (Cyanopsitta spixii) мае статус крытычна пагражаемага  (Critically Endangered) і магчыма зніклага ў прыродзе віду з пачатку нашага стагоддзя, галоўным чынам з-за адлову птушак для продажу і ўтрымання ў якасці хатніх пітомцаў і знішчэння неабходных для віда месцапражыванняў.  

Гарадзкія біятопы хутка разрастаюцца і павялічваюць свае плошчы, што прадстаўляе новыя магчымасці і выклікі для дзікіх жывёл. Выклікі ўяўляюць з сябе антрапагеннае забруджванне асяроддзя святлом, шумам і паветра з вадой, а таксама меншую даступнасць і колькасць ежы прыроднага паходжання. Новых магчымасцяў таксама шмат, ўключна з вялікай колькасцю ежы антрапагеннага паходжання, штучных гнёздаў і цяплейшага паветра, што дае магчымасць раней пачаць размнажэнне. Таму, ў залежнасці ад віду і кантэксту, урбанізацыя мае як адмоўныя, так і дадатнія эфекты на асобных жывёл. Таксама добра вядома, што ўмовы жыцця на першапачатковых стадыях развіцця могуць заставіць наступствы на ўсё жыццё.

Народжаны сляпым, Хуан Пабла Куласса (Juan Pablo Culasso) ніколі не бачыў ніводнай птушкі. Але сваю немагчымасць убачыць ён кампенсуе выдатным слыхам і памяццю на гукі, дзякуючы чаму ён адрознівае больш 3 тысяч пазывак, галасоў і песняў 720 відаў птушак.

Цяпер 29-гадовы бёрдэр успамінае, што пра свой абсалютны музычны слых ён даведаўся яшчэ хлопцам. Такая здольнасць параўнальна рэдкая, і сустракаецца ў сярэднім аднойчы на 10 тысяч чалавек. І хаця ён можа адрозніваць святло ад цемры – г.зн., напрыклад, дзень ад ночы, Хуан не адрознівае ні святло рознага колеру, ні выгляд прадметаў вакол сябе.

Невялікі востраў Christiansø ў Балтыйскім моры – адно з найлепшых месцаў у Даніі для назірання цікавых відаў птушак. Менавіта тут за апошнія 35 год былі зарэгістраваныя такія рэдкасці, як егіпецкі ляляк (Caprimulgus aegyptius), чырвонахвосты салавей (Luscinia sibilans), Свэнсанаў дрозд (Catharus ustulatus), салавей-чырванашыйка (Luscinia calliope) і сібірская завірушка (Prunella montanella). Аднак 30 мая сюды заляцела сапраўдная рэдкасць! 

Я прыплыў на востраў у 11.00 на лодцы, каб здзейсніць сваё штогадовае “я павінен знайсці нешта рэдкае, альбо мой водпуск прайдзе ніяк”.

Блакітнавокую наземную туркаўку (Columbina cyanopis), бразільскага эндэміка, пасля навуковага апісання ў 1870 годзе бачылі толькі некалькі разоў. І вось від, які многімі лічыўся зніклым, быў упершыню сфатаграфаваны і зняты на відэа!

Паводле Чырвонага спісу МСАП (IUCN Red List) 2015 года, 218 відам птушак з 10.425 відаў вядомых для навукі, прысвоены крытычна пагражаемы статус (critically endangered). Адным з самых рэдкіх з гэтых відаў можна лічыць блакітнавокую наземную туркаўку, якую апошні раз назіралі ў 2007 годзе. Аднак на гэтым тыдні міжнародная каманда навукоўцаў паведаміла пра тое, што яе чальцы не толькі назіралі гэты загадкавы від у прыродзе, але і зрабілі гэта ў невядомай да гэтага мясцовасці.  

Пастаянныя карыстальнікі нашага сайта ведаюць, што сёлета ў нас можна назіраць за жыццём двух пар сокала-пустальгі (Falco tinnunculus) он-лайн, прычым абодва гнязда знаходзяцца на тым самым шматпавярховіку ў Брэсце. Негледзячы на блізкае суседства, пачатак гнездавання гэтых пар моцна адрозніваецца: першая самка пачала адкладваць яйкі яшчэ 24.04, а другая – толькі 10.05. Чаму такая розніца ў тэрмінах магла з’явіцца?

Ісландзкія пясочнікі (Calidris canutus canutus) штогод мігрыруюць паміж месцамі гнездавання ў Арктыцы і месцамі зімоўкі ў Заходняй Афрыцы. З-за пастаяннага паляпцення клімату, птушаняты ў гэтага віду перад адлётам на зімоўку не вырастаюць да патрэбных памераў таму што прапускаюць пік колькасці насякомых у Арктыцы. У выпадку, калі яны далятаюць на зімоўку ў тропікі, яны сутыкаюцца там з іншымі нязручнасцямі: іх больш кароткія дзюбы не дасягаюць да самай лепшай ежы – ракападобных і малюскаў. Таму даследчыкі лічаць, што натуральны адбор будзе прыводзіць да памяншэння памераў ісландзкіх пясочнікаў адначасова з павелічэннем іх дзюбы.