Вялікая міжнародная каманда арнітолагаў, дзякуючы вялізарнай базе дадзеных EURING Data Bank пра перамяшчэнні акальцаваных за больш, чым стагоддзе тысячах лебедзяў-клікуноў (Cygnus cygnus) у розных краінах Еўропы, змагла ацаніць накіраванасць і інтэнсіўнасць ‘абмену’ птушкамі паміж двума адасобленымі еўрапейскімі гнездавымі папуляцыямі віду.

Каманда навукоўцаў з Imperial College London (Вялікабрытанія) пасля правядзення дэталёвых даследаванняў і параўнання апярэння многіх відаў нечакана знайшла, што ў крыптычна афарбаваных слонак (Scolopax rusticola), якія да таго ж вядуць пераважна начны лад жыцця, рулявыя пер’і самыя яркія з усіх відаў птушак.

Калібры, якія распаўсюджаны ў Паўднёвай і Паўночнай Амерыцы, з’яўляюцца аднымі з самых невялікіх і самых лоўкіх птушак на Зямлі. Гэтая група застаецца адзінай, прадстаўнікі якой не толькі могуць завісаць на адным месцы, але і ў такім рэжыме палёта рухацца назад ці ў розныя бакі.

Напярэдадні новага году, 22 снежня 2022 года адбылося чарговае паседжанне Беларускай арніта-фауністычнай камісіі (БАФК), якая займаецца разглядам і зацверджаннем рэгістрацый новых і рэдкіх для нашай фауны відаў птушак. Дзякуючы сапраўды вялізарнай па маштабу падрыхтоўчай працы, былі разгледжаны не толькі рэгістрацыі новых для Беларусі відаў птушак, але і ўсе назіранні відаў з мінулых спісаў БАФК за 2017-2022 гады.

Апошнія зімы (за рэдкім выключэннем) у Беларусі немагчыма называць ранейшымі, бо асабліва на захадзе краіны снег не ляжыць усе зімовыя месяцы, а вадаёмы калі і пакрываюцца ільдом, то часам толькі на прыканцы снежня. Ды ўжо ў студзені вада ў поймах некаторых рэчак разліваецца амаль як вясной. Усё гэта блытае не толькі птушак, але і нас, калі мы хочам адназначна сказаць пра пачатак вясновай міграцыі на нашай тэрыторыі.

На адной з палеалетычных стаянак старажытных людзей у мясцовасці Lagar Velho (Партугалія) між іншага былі знойдзены капраліты (сoprolites) (акамянелы памёт) узростам каля 30 тысяч гадоў, якія, дзякуючы параўнанню з памётам сучасных птушак, адназначна атрымалася вызначыць як прыналежныя барадачам (Gypaetus barbatus). Такім чынам, атрымалася знайсці самае старае, вядомае дагэтуль, месца гнездавання віда на тэрыторыі і сучаснай Партугаліі, і на Іберыйскім паўвостраве.

У апошнія гады, дзякуючы ўсё больш шырокаму выкарыстанню сістэматыкамі філагенетычных метадаў даследаванняў, яны ўсё часцей прапануюць змены статусаў у розных таксанамічных групах птушак. Не выключэнне і Кітайска-Гімалайскі горны зоагеаграфічны рэгіён, дзе параўнальна нядаўна былі зацвержаны выдзяленні некалькіх крыптычных відаў птушак.

Міжнародная каманда навукоўцаў, якія прадстаўляюць Durham University, British Trust for Ornithology (Вялікабрытанія) і Princeton University (ЗША), пасля параўнання вялікай колькасці ўжо апублікаваных даследаванняў знайшла цікавую ўзаемасувязь паміж асаблівасцямі найбольш складаных гнёздаў ткачыкаў і трупіалаў.

Хаця большасць з нас лічыць чорных свіргулёў (Apus apus) звязанымі выключна з высокімі гарадзкімі будынкамі, дзе яны знаходзяць адпаведныя для гнездавання нішы, аднак існуе тэорыя, што першасна гэты від у нас гнездаваў у лясах. Гэтая рэліктавая папуляцыя ўсё яшчэ існуе ў Польшчы, аднак асаблівасці выбару птушкамі гнездавых дупел (за выключэннем Белавежскай пушчы) яшчэ нядаўна былі невядомыя.