Сонца ярка свяціла праз чарговы кароткі, але моцны ліпеньскі дождж. Выбару не было - я раскрыў парасон, але камеру не схаваў у заплечнік і няспешна йшоў над берагам ракі. Нават праз шум дажджу праз дарогу у лініі невысокіх, але густых клёнаў я пачуў незразумелыя гукі, якія паўтараліся. Найбольш яны нагадвалі мне пазыўку нейкіх маладых насеннеядных птушак, якія выпрошчаваюць ежу ў бацькоў. Было бачна, што птушкі гэтыя перамяшчаюцца сярод лісця, пералятаюць з дрэва на дрэва, але прасветаў паміж лісцем розных клёнаў не было і разгледзець хто гэта ў мяне не атрымлівалася. Ды яшчэ і дождж перашкаджаў.
- Увайдзіце ці зарэгіструйцеся каб пакідаць каментары.
КАМЕНТАРЫ