Кожны здымак у галерэі нашага сайту з'яўляецца ўласнасцю аўтара, які яго размясціў (калі не ўказана іншае). Для камерцыйнага выкарыстання любога здымка або яго часткі неабходны пісьмовы дазвол аўтара.
Пры некамерцыйным выкарыстанні спасылка на аўтара і сайт абавязковыя. Звяртайцеся да рэдактара:harrier@tut.by па ўсіх пытаннях

All these pictures are copyrighted by the authors. Please respect the time and effort spent in shooting them.
If you have any questions or comments, please let us know: harrier@tut.by

Тры налёты апалоўнікаў

Увосень я з задавальненнем назіраў за шумнымі і соценнымі чародкамі сініц-апалоўнікаў (Aegithalos caudatus). І нават атрымалася зняць як выглядае іх 'налёт', калі апынешся побач.

Узімку сустрэў іх у зусім невялікай колькасці, і чамусці праляцелі яны вельмі хутка і ціха.

І вось новая сустрэча. Таксама на беразе Нёмана, але ў лесапарку Румлёва. тут шмат старых і высокіх дубоў і соснаў, хапае і іншы' дрэваў і кустоў. Таму першы налёт сінічак адбыўся без здымкаў - пачалі набліжацца вельмі знаёмыя гукі-пераклічка недзе высока збоку ад мяне і пакуль я ўспамінаў - што ж гэта такое знаёмае? , апалоўнікі праляцелі і я толькі здалёк убачыў іх імклівыя пералёты бліжэй да вяршаоін дрэваў.

Праз некалькі хвілін сінічкі з'явіліся зноў. На гэты раз нашмат ніжэй і бліжэй, ды я яшчэ і падыйшоў да іх. Былі іх яўна сотні, але гэта зусім не дапамагала іх зняць: характэрныя белыя шарыкі з доўгім хвосцікам з'яўляліся недзе побач ці далей, я ўздымаў фотаапарат і наводзіў (ці частане %) на іх рэзкасцт, але здымаць не паспяваў - сінічка епралятала на новае месац)

І так было шмат разоў - колькасць прымальных здымкаў не ідзе ні ў якое параўнанне з тым, што я мог бы зняць пры такой колькасці птушак навокал!

Не разумею, што яны паспяваюць адшукаць і з'есці! з такой хуткасцю перамяшчэння ў лесе. Але ў некатоырх выпадках мне шанцавала і сінічка затрымлівалася на галінцы больш, чым на секунду.

Трэці наёт адбыўся яшчэ праз поўгадзіны.Здавалася, увесь лес звініць імі і што іх стала яўна больш. Ляцелі яны ў адваротны бок і зноў я змог зрабіць некалькі кадраў. Але наступнага выпадку - пралёта я вырашыў нечкаць - хутка набліжаўся вечар і мне трэба было вяртацца да хаты.

Так і застануцца апалоўнікі маім выклікам. Даўгахвостым і прыемным.

15 - 03-2020, Румлёва, Гродна

Аўтар - Дзьмітры Вінчэўскі